سرزنش هیچ نقشی در بهبودی واقعی اختلالات خوردن ندارد

اخیراً در رابطه با افراد مبتلا به اختلالات خوردن و کسانی که از آنها مراقبت می کنند، یعنی والدین، شرم و سرزنش زیاد شده است. ما مدت‌هاست که به بیماران مبتلا به اختلالات خوردن کمک می کنیم که از علائم خود شرمنده نشوند. یا از این که چه کسی هستند، نیازهایشان چیست و از احساسات خود (به ویژه احساسات منفی)، احساس شرمندگی نکنند.

چیزی که اخیراً در دنیای وبلاگ نویسی اختلالات خوردن موج می زند، این تصور است که برخی در حوزه ما به دنبال مقصر دانستن والدین برای اختلال خوردن فرزندشان هستند. علت اختلال خوردن بسیار پیچیده است. بسیاری از نیروهای درونی و بیرونی (طبیعت، ژنتیک و محیط)  در ایجاد اختلالات خوردن نقش دارند.

در هر صورت والدین اغلب خود را سرزنش می کنند. آنها می گویند کارهایی را انجام داده اند که ای کاش این کار را انجام نمیدادند. یا شاید آنها نگرش ها و باورهایی را به فرزندشان القا می کنند که مفید نیستند یا به بهبودی اختلال خوردن کمک نمی کنند (مثلاً والدینی که بیش از حد نگران وزن و بدن خود یا کودک هستند.) درخواست از والدین برای پذیرش مسئولیت بدین معنا نیست که آن ها مقصر هستند و نباید خود را سرزنش کنند.. ما می دانیم که والدین به فرزندانشان اهمیت می دهند و سعی می کنند به آن ها کمک کنند. اما مسئولیت پذیری در واقع نقطه شروع برای شفای واقعی بیمار است.

وقتی خانواده‌ها وارد درمان می‌شوند، اغلب از اینکه چگونه رفتار کنند یا چه بگویند و چه کاری انجام دهند تا به عزیز مبتلا به اختلال خوردن کمک کنند دچار سردرگمی هستند. مشارکت والدین برای درمان موفقیت آمیز حیاتی است. ما به آنها می آموزیم که چگونه با روش های جدید از یکدیگر مراقبت کنند.

پذیرفتن مسئولیت نقش خود در درمان عزیزی که مبتلا به اختلال خوردن است، به هیچ وجه نشان دهنده مقصر بودن نیست. در واقع برعکس است. والدینی که مسئولیت کمک به فرزند خود را می پذیرند باید از موفقیت خود در کمک به بهبودی کودک احساس رضایت کنند. همه برنامه های موفق اختلال خوردن از والدین می خواهند که کاری را که انجام می دهند تغییر دهند. اینکه دقیقاً چه تغییراتی خواسته می شود به وضعیت فعلی کودک بستگی دارد.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *