اختلالات خوردن

چرا پرخوری عصبی (بولیمیا) گلو، حنجره و صدای شما را تخریب می‌کند؟ خلاصه بالینی به زبان ساده: وقتی صحبت از عوارض جسمی پرخوری عصبی یا همان بولیمیا می‌شود، بیشتر افراد یاد فرسایش دندان‌ها یا مشکلات گوارشی می‌افتند. اما جدیدترین و معتبرترین پژوهش‌های پزشکی نشان می‌دهند که یکی از نخستین و آسیب‌پذیرترین قربانیان این اختلال، «حنجره […]

چشم‌ چرانی غذا در کسانی که بی‌ اشتهایی عصبی دارند حتما کلمه «چشم‌ چرانی» به گوشتان خورده است؛ یعنی نگاه کردنِ دزدکی، پنهانی و با حسرت به چیزی(در فرهنگ ما اغلب یک ابژه جنسی ) که فرد آن را می‌خواهد، اما جرئت ندارد به آن دست بزند.  در این حالت، آدم در یک جای امن

رها کردن مسیر درمان در میان افرادی که با اختلالات خوردن دست و پنجه نرم می کنند، یکی از چالش های بسیار شایع و در عین حال پیچیده در بالین روانپزشکی است. در رویکرد سنتی پزشکی، خروج زودهنگام بیمار از روند درمان معمولا به عنوان یک شکست یا ناتوانی در سازگاری تعبیر می شود. با

در جلسات درمانی که با مراجعان درگیر با اختلالات خوردن دارم، یک تجربه مشترک و دردناک به کرات تکرار می شود: پشیمانی از تاخیر در زمان شروع درمان. بسیاری از افراد ماه ها یا حتی سال ها با کشمکش های درونی در رابطه با غذا، تصویر بدنی و وزن دست و پنجه نرم کرده اند،

در سال های اخیر نام فناوری های نوین و به ویژه هوش مصنوعی در همه عرصه های زندگی و پزشکی شنیده می شود. در زمینه روانپزشکی و به خصوص اختلالات خوردن مانند پرخوری عصبی یا بی اشتهایی عصبی نیز پژوهشگران به دنبال این هستند که بدانند آیا الگوریتم های کامپیوتری می توانند به پیش بینی،

یکی از بزرگ‌ترین چالش‌هایی که مراجعان من در مسیر درمان اختلالات خوردن مانند پرخوری عصبی یا رفتارهای جبرانی با آن روبه‌رو هستند، فاصله بین جلسات درمانی و زندگی واقعی است. افراد ممکن است در اتاق درمان کاملاً متوجه شوند چه الگوهایی باعث هجوم آنها به سمت غذا یا محدودیت‌های سخت‌گیرانه می‌شود، اما وقتی در دل

صدای اختلال خوردن «صدای اختلال خوردن» (Eating Disorder Voice) یک روایت ذهنی مداوم و تحمیلی است که مرز میان هویت واقعی فرد و علائم بیماری را در هم می‌ آمیزد. این صدا اغلب در قالب افکار سرزنش‌گرانه، ترس‌افکن یا دستورالعمل‌های سخت‌گیرانه پیرامون وزن، تصویر بدنی و رفتارهای غذایی ظاهر شده و فرد را ترغیب می‌کند

داروهای لاغری جدید و خطر پنهان برای اختلالات خوردن در سال های اخیر، دنیای درمان دیابت و روشهای کاهش وزن با ظهور نسل جدیدی از داروها دچار یک زلزله تمام عیار شده است. نام هایی مانند سماگلوتاید، اوزمپیک، ویگووی، مونجارو و سایر آگونیست های گیرنده پپتید شبه گلوکاگون یا همان آگونیست های گیرنده جی ال

بهای سنگین اختلالات خوردن برای مفاصل؛ چرا زانو و مچ پا در بی اشتهایی و پرخوری عصبی ترمیم نمی شوند؟ وقتی درباره بی اشتهایی عصبی (Anorexia Nervosa) یا پرخوری عصبی (Bulimia Nervosa) صحبت می کنیم، نخستین تصاویری که در ذهن بیشتر افراد نقش می بندد، چالش های شدید روحی، کاهش وزن های خطرناک، اضطراب شدید

رمزگشایی از ژنتیک پرخوری و بی اشتهایی عصبی؛ چرا پرخوری یک ضعف اراده نیست؟ برای دهه های متمادی، جامعه، رسانه ها و حتی گاهی متخصصان سلامت، اختلالات خوردن را صرفا به عنوان بحران های ناشی از فشارهای اجتماعی، وسواس های زیبایی شناختی یا ضعف در اراده فردی تلقی می کردند. به فردی که دچار حملات