اختلال پرخوری (Binge Eating Disorder) یکی از شایعترین اختلالات خوردن است که با دورههای مکرر مصرف بیش از حد غذا همراه است، بدون اینکه فرد اقدام به جبران آن از طریق رفتارهایی مانند استفراغ یا ورزش شدید کند. این اختلال میتواند تأثیرات جدی بر سلامت جسمی و روانی فرد داشته باشد.
علائم و نشانههای اختلال پرخوری
افراد مبتلا به اختلال پرخوری معمولاً:
– در مدت زمان کوتاهی مقدار زیادی غذا مصرف میکنند.
– احساس عدم کنترل بر خوردن دارند.
– حتی زمانی که گرسنه نیستند، غذا میخورند.
– تا حدی غذا میخورند که احساس ناراحتی شدید کنند.
– اغلب به تنهایی غذا میخورند تا دیگران متوجه نشوند.
– پس از پرخوری احساس شرم، افسردگی یا گناه دارند
علل و عوامل خطر
علل دقیق این اختلال مشخص نیست، اما برخی عوامل مؤثر عبارتند از:
ژنتیک: سابقه خانوادگی اختلالات خوردن میتواند احتمال ابتلا را افزایش دهد.
مسائل روانشناختی: اضطراب، افسردگی و عزت نفس پایین از عوامل مؤثر هستند.
تروما و تجربیات منفی: تجربههای ناخوشایند مانند سوءاستفاده یا قلدری در کودکی ممکن است نقش داشته باشند.
رژیمهای غذایی سخت: محدودیتهای غذایی شدید میتوانند میل به پرخوری را افزایش دهند
پیامدهای اختلال پرخوری
این اختلال میتواند منجر به مشکلات جسمی و روانی متعددی شود، از جمله:
چاقی و مشکلات مرتبط با آن مانند دیابت نوع ۲ و بیماریهای قلبی.
افسردگی و اضطراب که ممکن است شدت یابد.
کاهش کیفیت زندگی به دلیل احساس شرم و ناراحتی از رفتارهای خوردن
درمانهای موجود
روشهای درمانی مختلفی برای مدیریت این اختلال وجود دارد:
رواندرمانی:
درمان شناختی-رفتاری (CBT) و درمان دیالکتیکی-رفتاری (DBT) میتوانند به فرد کمک کنند تا الگوهای فکری و رفتاری خود را تغییر دهد
داروها:
برخی داروها مانند مهارکنندههای بازجذب سروتونین (SSRIs) و داروهای تنظیمکننده خلق ممکن است در کاهش علائم مؤثر باشند
تغییرات سبک زندگی: ایجاد عادات غذایی سالم و مدیریت استرس میتواند به کاهش دورههای پرخوری کمک کند.
اختلال پرخوری یک مشکل جدی است که نیاز به توجه و درمان دارد. اگر فردی با این علائم مواجه است، مراجعه به متخصص میتواند گام مهمی در مسیر بهبود باشد.
رمزگشایی از ژنتیک پرخوری و بی اشتهایی عصبی؛ چرا پرخوری یک ضعف اراده نیست؟ برای دهه های متمادی، جامعه، رسانه ها و حتی گاهی متخصصان سلامت، اختلالات خوردن را صرفا به عنوان بحران های ناشی از فشارهای اجتماعی، وسواس های زیبایی شناختی یا ضعف در اراده فردی تلقی می کردند. به فردی که دچار حملات […]
تمرین ترمز مغز برای مهار پرخوری پرخوری عصبی و حملات غیرقابل کنترل غذا خوردن یکی از چالش های بزرگ در حوزه سلامت روان است. بسیاری از افرادی که با این مشکل زندگی می کنند، بارها این تجربه تلخ را داشته اند: کشش شدید و ناگهانی به سمت خوراکی های شیرین، چرب و پرکالری، خوردن حجم
سیستم پاداش مغز در پرخوری عصبی و پرخوری غیرمعمول؛ چرا مغز برای غذا جنگ می کند؟ چرا متوقف کردن حمله های پرخوری برای بسیاری از افراد شبیه به یک نبرد از پیش باخته است؟ چرا فردی که دقایقی پیش با اراده ای پولادین تصمیم گرفته بود لب به شیرینی یا فست فود نزند، ناگهان در
رازهای ساختار مغز در پرخوری عصبی؛ در ذهن افراد مبتلا به بولیمیا چه می گذرد؟ برای سالیان طولانی، پرخوری عصبی یا بولیمیا نروزا در نگاه عموم جامعه و حتی در میان برخی از درمانگران، تنها به عنوان یک ناتوانی در کنترل اراده، ضعف اخلاقی یا یک بحران صرفا رفتاری پیرامون تصویر بدنی تلقی می شد.
مقدمه بولیمیا نرووزا (Bulimia Nervosa)، که اغلب به طور عامیانه “پرخوری عصبی” نامیده میشود، یک اختلال خوردن جدی است که با دورههای مکرر پرخوری همراه با احساس از دست دادن کنترل، و به دنبال آن رفتارهای جبرانی ناسالم (مانند استفراغ عمدی، استفاده از ملینها یا ورزش افراطی) مشخص میشود. در حالی که درمان شناختی-رفتاری (CBT)
درمان شناختی رفتاری پرخوری عصبی (CBT-E) پرخوری عصبی یا بولیمیا نروزا یکی از شایع ترین اختلالات خوردن است که در آن فرد دچار حملات مکرر پرخوری میشود و معمولاً احساس شرم، گناه و از دستدادن کنترل دارد. بیمار از طریق رفتارهای جبرانی مثل استفراغ یا روزه داری سعی در جبران کالری ها دارد . در
پرخوری عصبی اختلالی است که در آن فرد دورههایی از خوردن زیاد و خارج از کنترل را تجربه میکند و بعد، برای کمکردن احساس سنگینی یا گناه، سعی میکند با روشهایی مثل استفراغ، مصرف ملین یا ورزش افراطی آن را جبران کند. این رفتارها ظاهراً برای «اصلاح اشتباه» انجام میشوند، اما در واقع باعث باقی
پرخوری شبانه بیماری به من مراجعه کرد که در ویزیت نخست عنوان کرد پرخوری شبانه دارد. وقتی خواستم جزییات بیشتری به من ارائه دهد عنوان کرد: آقای دکتر من معمولا از صبح تا عصر خیلی خوب رعایت می کنم ولی شب که میشه دیگه هر چیزی تو خونه باشه میخورم و همش تو فکر غذا
اگر ذهن شما مشغول فکر کردن به غذا می باشد و این مسئله زندگی روزمره تان را تحت تأثیر قرار داده، تنها نیستید. فکر کردن به غذا میتواند ریشه در عوامل مختلفی داشته باشد؛ از نیازهای جسمانی تا مسائل روانی. در این مقاله، به بررسی دلایل احتمالی این مسئله و راهکارهای مدیریت آن میپردازیم. دلایل
سمیرا ( اسم مستعار) مبتلا به بی اشتهایی عصبی با رفتارهای جبرانی شدید است، که در اسپانیا زندگی می کند. او مدتی پیش در بیمارستانی در مادرید بستری بود و پزشکان به او توصیه کرده بودند که از مشاوره یک درمانگر هم زبان استفاده کند. من مفتخرم که پس از شش ماه جلسات آنلاین منظم