بی اشتهایی عصبی

بی اشتهایی عصبی (آنورکسیا) یکی از آزاردهنده ترین و مرگبارترین شرایطی است که روانپزشکان در کار بالینی خود با آن مواجه هستند. درمان آنورکسیا کار ساده ای نیست. افرادی که از بی اشتهایی رنج می برند به ندرت به دنبال مراقبت از وضعیت خود هستند، زیرا بینش ضعیف در مورد بیماری و مقاومت در برابر

فکر کردن در مورد غذا می‌تواند ذهن ما را کاملا اشغال کند. در این مقاله روش‌هایی برای خاموش کردن صدای این افکار آمده‌ است. نکات کلیدی: • افکار مزاحم در مورد غذا به گفتگوی بی‌پایانی در مورد خوراکی و غذا خوردن در ذهن شما گفته می‌شود. • فکر کردن در مورد غذا می تواند چالش

تمرکز بر غذا و کنترل بی اشتهایی عصبی اساساً نوعی اختلال وسواسی‌ـ اجباری است. اگرچه تمام متخصصان حوزه سلامت روان از نگرانی و مشغله مداوم با غذا در اختلال بی اشتهایی عصبی (نخوردن غذا یا تخلیه مداوم آن) آگاه هستند، اما تعداد کمی از آن‌ها به ماهیت وسواسی این نگرانی توجه کرده‌اند. برخلاف کاهش واقعی

استفاده از مکمل زینک یا روی در درمان بی اشتهایی عصبی (Anorexia Nervosa) زینک یا روی  زینک یکی از اجزای ضروری متالوآنزیم های موجود در بدن است و نقش مهمی در تنظیم رونویسی ژن ایفا می کند. در روده کوچک جذب می شود، در مقادیر زیاد در کبد، پروستات، لوزالمعده و سیستم عصبی مرکزی ذخیره

همزیستی بی اشتهایی عصبی با اختلال وسواس فکری-اجباری (OCD) شایع است. ارتباط ژنتیکی بین این اختلالات پیدا شده است. البته ما نباید آداب غذا خوردن و ورزش اجباری بی اشتهایی عصبی را به علائم OCD نسبت دهیم. OCD به طور کلی مانعی برای درمان بی اشتهایی عصبی نیست، و ما باید تصمیم بگیریم که کدام

برای درمان بهبود بی اشتهایی عصبی شاید راه های زیادی وجود نداشته باشد و مشکلات زیادی پیش روی کسی است که دچار اختلال خوردن است و همین امر موجب دلسرد شدن بیمار می شود. اما در واقع بیشتر، شاید همه موانع بر سر راه بیماران به یک چیز ختم می شود:ترس از چاق شدن. بیماران

ترس از غذا یک علامت همیشگی در بسیاری از اختلالات خوردن از جمله بی اشتهایی عصبی ، پرخوری عصبی و اختلال محدود کننده- اجتنابی از غذاست. برای افرادی که در حال بهبودی از یک اختلال غذایی محدود کننده هستند، یکی از اجزای مهم درمان آنها مواجهه با ترس از غذا و غذاهای ترسناک خود است.