چرا مدام احساس سرما می کنم؟ ارتباط احساس سرمای مداوم با بی اشتهایی و پرخوری عصبی به زبان ساده
فهرست مطالب این مقاله
- یک نمونه بالینی کاملا فرضی و آموزشی
- چرا با نخوردن غذا همیشه احساس لرز و سرما داریم؟
- مغز اولیه چطور مصرف سوخت بدن را پایین می آورد؟
- راهکارهای بدن برای حفظ دمای اندام های حیاتی
- موهای ظریف لانوگو روی پوست به چه دلیلی رشد می کنند؟
- ارتباط پرخوری عصبی و پاکسازی با سرمای استخوان سوز
- در دوره درمان و بازیابی تغذیه چه اتفاقی برای دمای بدن می افتد؟
- راهکارهای ساده و پیام پایانی برای رهایی از احساس سرما
- منابع علمی و پزشکی
یک نمونه بالینی کاملا فرضی و آموزشی
یادداشت مهم اخلاقی: این بخش یک سناریوی کاملا خیالی، فرضی و آموزشی است و پرونده واقعی هیچ مراجعه کننده ای نیست. این مثال تنها برای درک ساده تر واکنش های پیچیده بدن به گرسنگی مزمن تدوین شده است.
شخصی خیالی را در نظر بگیرید که در یکی از گرم ترین مناطق کشور در فصل تابستان زندگی می کند. در حالی که همه اعضای خانواده از شدت گرما وسایل سرمایشی را روشن می کنند، او با لباس های ضخیم و زمستانی در گوشه ای نشسته و از سرمای درونی گلایه دارد. او سال هاست با کم خوری افراطی و هراس شدید از بالا رفتن وزن دست و پنجه نرم می کند.
او می گوید: حتی در وسط ظهر تابستان هم دست ها و پاهای من مثل تکه های یخ است و هیچ وقت احساس گرما نمی کنم. این احساس سرما تنها یک تلقین یا حساسیت فصلی نیست، بلکه زنگ خطر روشنی است که نشان می دهد سوخت رسانی به بدن قطع شده است.
چرا با نخوردن غذا همیشه احساس لرز و سرما داریم؟
دمای استاندارد بدن انسان مثل یک کوره همیشه روشن است که برای تولید حرارت، نیاز به هیزم و سوخت منظم دارد. غذایی که در طول روز مصرف می کنیم، همان سوختی است که در سلول ها می سوزد و انرژی لازم برای گرم نگه داشتن خون و بافت ها را تامین می کند.
هنگامی که فرد به خاطر بی اشتهایی عصبی، رژیم های سخت لاغری یا چرخه های پرخوری و بالا آوردن مداوم غذا، کالری بسیار کمی دریافت می کند، این کوره درونی خاموش می شود. چربی های زیر پوستی که مثل یک پتو از خروج گرما جلوگیری می کردند آب می شوند و بدن دیگر توانی برای حفظ دمای خود ندارد.
مغز اولیه چطور مصرف سوخت بدن را پایین می آورد؟
در عمق دستگاه عصبی ما بخشی قدیمی وجود دارد که کار اصلی آن حفظ جان انسان در شرایط خطر است. وقتی غذا به اندازه کافی وارد دستگاه گوارش نمی شود، این مغز تصور می کند که دوره قحطی مرگبار فرا رسیده است.
برای صرفه جویی در انرژی، مغز دستور می دهد که سرعت سوخت و ساز بدن به شدت کند شود، درست مانند زمانی که در زمستان برای صرفه جویی در گاز، بخاری اتاق های خالی را خاموش می کنید. با افت سرعت سوخت و ساز، دمای درونی بدن از حد استاندارد پایین تر می آید و فرد در مغز استخوان خود احساس سرمای مداوم می کند.
راهکارهای بدن برای حفظ دمای اندام های حیاتی
بدن در وضعیت گرسنگی شدید ناچار به انتخاب می شود. برای مغز مهم است که قلب، ریه ها، کبد و سلول های مغزی زنده بمانند. انگشتان دست، پاها و نوک بینی برای ادامه زندگی درجه دوم اهمیت را دارند.
به همین دلیل، رگ های خونی در دست ها و پاها به شدت تنگ می شوند تا خون گرم فقط در اطراف قلب و اعضای میانی سینه گردش کند. در این شرایط، انگشتان فرد همیشه کبود، رنگ پریده و یخ زده هستند و حتی با گرفتن جلوی بخاری نیز به راحتی گرم نمی شوند.
موهای ظریف لانوگو روی پوست به چه دلیلی رشد می کنند؟
یکی از نشانه های شگفت انگیز و نگران کننده در کمبود شدید وزن، پیدایش موهایی کرکی و بسیار نرم به نام لانوگو است. این موها معمولا روی صورت، بازوها، پشت کمر و شکم دیده می شوند.
چون بدن لایه محافظ چربی خود را برای مقابله با سرما از دست داده است، تلاش می کند با رویاندن این لایه کرکی از هدر رفتن آخرین ذرات گرمای پوست جلوگیری کند. دیدن این موهای ظریف یک هشدار بالینی صریح از طرف بدن است که می گوید فقر غذایی به سطحی نگران کننده رسیده است.
ارتباط پرخوری عصبی و پاکسازی با سرمای استخوان سوز
برخلاف تصور عموم، فقط افراد مبتلا به بی اشتهایی عصبی نیستند که احساس سرما می کنند. کسانی که دچار پرخوری عصبی یا بولیمیا هستند نیز به وفور این حس را تجربه می کنند.
در رفتارهای پرخوری و به دنبال آن استفراغ عمدی یا ورزش های فرساینده، بدن دچار کم آبی شدید، به هم ریختن نمک های خون و شوک متابولیک می شود. این نوسانات شدید هورمونی به غده تیروئید که مسئول اصلی تنظیم گرمای بدن است ضربه می زند و باعث می شود فرد بعد از هر بار تخلیه غذا دچار لرزهای طولانی و سرمای شدید شود.
در دوره درمان و بازیابی تغذیه چه اتفاقی برای دمای بدن می افتد؟
بسیاری از بیماران تصور می کنند با شروع مجدد تغذیه منظم، بلافاصله وزنشان به شکل غیرقابل کنترلی افزایش پیدا می کند. اما شواهد بالینی نشان می دهد که در هفته های ابتدایی بهبود، کالری های دریافت شده بیشتر از آن که تبدیل به بافت چربی شوند، صرف روشن کردن مجدد کوره خاموش بدن می شوند.
اولین نشانه های بهبودی این است که ضربان قلب منظم تر می شود، گونه ها رنگ می گیرند و دست ها و پاهای سرد دوباره گرم می شوند. بدن احساس می کند دوره قحطی پایان یافته و به همین دلیل تولید حرارت را با خیال راحت از سر می گیرد.
راهکارهای ساده و پیام پایانی برای رهایی از احساس سرما
پوشیدن چند لایه لباس گرم یا رفتن زیر پتوهای ضخیم تنها راه حلی موقتی و سطحی است. برای اینکه گرمای طبیعی از عمق جان برگردد، باید به موارد زیر توجه کرد:
- تغذیه منظم و بدون ترس: غذا خوردن سر ساعت و نترسیدن از دریافت چربی های مفید و کربوهیدرات ها باعث شارژ مجدد کبد و عضلات می شود.
- پرهیز از پاکسازی و ورزش افراطی: متوقف کردن رفتارهای پاکسازی اجازه می دهد تا الکترولیت ها و هورمون های تیروئید به تعادل برسند.
- استفاده از نوشیدنی های مغذی گرم: استفاده از سوپ های غنی و شیر گرم می تواند به صورت مقطعی آرامش بخش باشد.
- پیگیری درمان تخصصی: احساس سرمای مداوم هشداری جدی است که نباید نادیده گرفته شود. اگر اختلال خوردن دارید، اجازه دهید متخصصان تغذیه و روانپزشکان در این مسیر شما را همراهی کنند.
منابع علمی و پزشکی
Medical Complications of Anorexia Nervosa and Hypothermia
Metabolic Adaptation and Temperature Dysregulation in Eating Pathology
Thyroid Axis and Energy Expenditure in Severe Caloric Deprivation
Clinical Significance of Lanugo Hair and Hypothermia in Restrictive Eating Disorders