اختلالات خوردن

اختلال بی اشتهایی عصبی چیست؟ اختلال بی اشتهایی عصبی یک اختلال روانی جدی است که با ترس شدید از افزایش وزن و تحریف در تصویر بدن مشخص می‌شود. این اختلال بیشتر در زنان جوان دیده می‌شود، اما می‌تواند در هر سنی و در هر جنسیتی رخ دهد. علائم اصلی اختلال بی اشتهایی عصبی عبارتند از: […]

مهاجرت و بولیمیا تأثیر جابه‌جایی فرهنگی بر شکل‌گیری و تداوم اختلال پرخوری – پاکسازی مهاجرت فرایندی فراتر از جابه‌جایی جغرافیایی است و اغلب با فشارهای روانی عمیق، تغییرات هویتی و چالش‌های اجتماعی پایدار همراه می‌شود. این شرایط می‌توانند زمینه‌ساز بروز یا تشدید اختلالات روان‌پزشکی شوند. در میان این اختلالات، بولیمیا نروزا به دلیل ماهیت پنهان

بولیمیای پنهان؛ اختلالی که دیده نمی شود اما زندگی را می‌بلعد وقتی نام «بولیمیا» یا پرخوری عصبی را می‌شنویم، معمولاً تصویر مشخصی در ذهن داریم؛ پرخوری های شدید، بالا آوردن غذا، احساس شرم آشکار و رفتارهایی که به راحتی قابل تشخیص هستند. اما واقعیت این است که شکل دیگری از این اختلال وجود دارد که

سرشت‌های مختلف در بیماران مبتلا به بی‌اشتهایی عصبی بی‌اشتهایی عصبی (Anorexia Nervosa) تنها به نخوردن غذا یا ترس از چاق شدن محدود نمی‌شود. این اختلال روانی پیچیده، حاصل تعامل عوامل زیستی، روانی، هیجانی و فرهنگی است. یکی از نکات بسیار مهم در درک این بیماری، توجه به سرشت‌های متفاوت بیماران است؛ زیرا همه افراد مبتلا،

چرا مبتلایان به بی‌اشتهایی عصبی برای غذا خوردن بهانه می‌آورند؟ نگاهی همدلانه از دید متخصص درمان اختلالات خوردن یکی از دشوارترین تجربه‌های خانواده‌های افراد مبتلا به بی‌اشتهایی عصبی، روبه‌رو شدن مداوم با بهانه‌هایی است که هنگام غذا خوردن مطرح می‌شود. دل‌درد، تهوع، خستگی، نداشتن آمادگی ذهنی یا به تعویق انداختن وعده‌ها، همگی رفتارهایی هستند که

مقدمه پرخوری عصبی یا بولیمیا نروزا یکی از اختلالات خوردن است که با چرخه‌ای از پرخوری افراطی و رفتارهای جبرانی مانند استفراغ عمدی، روزه داری طولانی یا ورزش بیش از حد شناخته می‌شود. این اختلال صرفاً یک رفتار غذایی نیست بلکه بازتابی از کشمکش‌های درونی میان سطوح مختلف شخصیت انسان است؛ یعنی میان نهاد، خود

مقدمه بولیمیا نرووزا (Bulimia Nervosa)، که اغلب به طور عامیانه “پرخوری عصبی” نامیده می‌شود، یک اختلال خوردن جدی است که با دوره‌های مکرر پرخوری همراه با احساس از دست دادن کنترل، و به دنبال آن رفتارهای جبرانی ناسالم (مانند استفراغ عمدی، استفاده از ملین‌ها یا ورزش افراطی) مشخص می‌شود. در حالی که درمان شناختی-رفتاری (CBT)