اختلالات خوردن

حمایت از عزیزی که با اختلال خوردن دست و پنجه نرم می کند، دشوار است. بسیاری در حالی که سعی می کنند بفهمند که عزیزشان در چه شرایطی قرار دارد، چگونه می توانند با او صحبت کنند و چطور می توانند به او کمک کنند، دچار سردرگمی می شوند. در حالی که خیلی از کارها […]

پرخوری عصبی نوعی پرخوری است که به دنبال آن رفتارهای جبرانی مانند پاکسازی، فستینگ و یا با ورزش بیش از حد همراه است. تأثیرات فیزیکی، عاطفی و روانی رفتارهای پرخوری عصبی مخرب هستند بنابراین شناسایی اختلال و مداخله در اسرع وقت حائز اهمیت است. در ادامه با نحوه برخورد و روش های درمان بولیمیا آشنا

اختلالات خوردن یک وضعیت پیچیده و بالقوه خطرناک سلامت روان است. انواع مختلفی از اختلالات خوردن وجود دارد که هر کدام دارای علائم و نشانه های خاصی هستند. اگر از علائم هشدار دهنده و نشانه های اختلال خوردن آگاه باشید به راحتی می توانید وجود بولیمیا یا پرخوری عصبی را در خود یا کسانی که

اخیرا تبلیغاتی از یک برند تولید کننده دمنوش مشاهده کردم که ادعا می کرد دمنوش برای پرخوری عصبی موثر است و آنها برای این مشکل یک پکیج مخصوص دارند. متاسفانه واژه پرخوری عصبی به اشتباه بجاری غذا خوردن احساسی به کار می رود و این مغالطه به تجارت دمنوش نیز راه پیدا کرده است. تقریبا

کالری مورد نیاز بدن کسی که بی اشتهایی عصبی دارد اگر مبتلا به بی اشتهایی عصبی هستید یعنی به طور مداوم کمتر از نیاز بدنتان غذا می خورید. در این حالت بدن برای زنده ماندن مجبور می شود خود را با آن وفق دهد. سوخت ذخیره شده را مصرف می کند و با متوقف کردن

ایجاد یک الگوی غذا خوردن منظم تنها مهم ترین تغییری است که می توانید در هنگام مقابله با مشکل پرخوری ایجاد کنید. یکی از ثابت‌ترین یافته‌های بیش از 30 سال تحقیق این است که معرفی یک الگوی غذا خوردن منظم، بیشتر پرخوری‌ها را کنار می‌زند. با این روش پرخوری که مکرر باشد، متناوب می شود

متاسفانه در برخی وبسایتهای فارسی و انگلیسی مطالبی درباره آموزش روش استفراغ عمدی دیده می شود که تقریبا تماما توسط مبتلایان به اختلال پرخوری عصبی مطالعه می شود. این مطالب نه تنها به بیمار کمکی نمی کند بلکه بیشتر و بیشتر او را در ورطه نابودی جسم و روان خود با القای استفراغ می اندازد.

وقتی به اختلالات خوردن فکر می کنیم، اغلب تصور می کنیم که فردی مبتلا به بی اشتهایی عصبی (AN) یا پرخوری عصبی (BN) است، اما نوع دیگری از اختلال خوردن موجود در راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، ویرایش پنجم (DSM-5) اختلال مصرف غذای اجتنابی/ محدود کننده (ARFID) است. برخی از افراد ممکن است این

اختلالات خوردن همه افراد را تحت تاثیر قرار می دهد، تحقیقات تخمین می زند که نه درصد از آمریکایی ها در مقطعی از زندگی خود دچار اختلال خوردن می شوند. یکی از گزینه‌های درمانی استاندارد که بسیاری از افراد مبتلا به اختلالات خوردن آن را موفق می‌دانند، گروه درمانی است. گروه درمانی که به تنهایی