اختلالات خوردن

«نوشتن راهی قدرتمند برای یافتن آنچه که فرد فکر می‌کند، احساس می‌کند، می‌داند، می‌فهمد، به یاد می‌آورد، ارائه می‌کند.» نوشتن درمانی یکی از این رویکردهاست که توسط تحقیقات فعلی نشان داده شده است که یک مهارت مقابله ای قدرتمند است، احساسات مثبت را تقویت می کند و علائم افسردگی، نشخوار فکری و اضطراب را کاهش […]

روایت درمانی در درمان اختلالات خوردن اختلالات خوردن، بیماری‌های روانی پیچیده‌ای هستند که معمولاً برای درمان به یک تیم از متخصصان نیاز دارند. بی اشتهایی عصبی، پرخوری عصبی، اختلال پرخوری، اختلال مصرف غذای محدودکننده اجتنابی (ARFID) و سایر اختلالات تغذیه یا خوردن مشخص شده (OSFED) همگی اختلالات خوردن هستند که در DSM-5 شناسایی شده اند.

به‌عنوان یک فرهنگ، ما اغلب حول غذا به هم متصل می‌شویم و فصل تعطیلات به‌عنوان نمونه بارز این امر است. با نزدیک شدن به پایان زمستان و عید نوروز، ما با تبلیغات زیادی از رژیم های غذایی تغذیه سالم و ناسالم روبه رو می شویم. علاوه بر پیام‌های فرهنگی ناسالم در مورد غذاهای «خوب» و

در جامعه امروزی، دانستن اینکه رابطه سالم با غذا چگونه باید باشد، بسیار چالش برانگیز است. از ما انتظار می رود که به آنچه می خوریم اهمیت بدهیم و برای داشتن یک سبک زندگی “سالم” به شیوه خاصی تلاش کنیم. در عین حال، ما با غذاهای ناسالم، انتظارات غیرواقعی از ظاهر بدنمان و روند رژیم

اختلالات خوردن یک انتخاب نیست. هیچ کس انتخاب نمی کند که با ترس شاهد ریزش موهایش باشد، پرخوری کند تا زمانی که احساس کند شکمش در حال ترکیدن است، یا با وجود درد و جراحات جسمی ورزش کند. او به منوی رستوران خیره شده است. شکمش به طور دردناکی غرغر می کند، زیرا او با

ما فکر می‌کنیم اختلالات خوردن یا همان اختلال تغذیه ، بیماری‌های جدی نیستند و فقط مربوط به دخترانی است که می‌خواهند لاغر باشند. با این حال، اختلالات خوردن، بیماری های جدی هستند که تحت تأثیر سیستم های پیچیده زیستی، روانی و فرهنگی قرار دارند. در اینجا حقایقی در مورد این سیستم ها و اینکه چگونه

محرک های زمینه ای که مسئول اختلالات خوردن هستند. تلاش ما برای لاغری، تناسب اندام، زیبایی و همیشه جوان بودن نه تنها در زندگی شخصی ما از طریق “رژیم های غذایی بدون کربوهیدرات” سخت، تمرینات بیش از حد، یا محصولات آرایشی و رویه هایی که به طور فعال انتخاب می کنیم به تصویر کشیده می

تا سن 20 سالگی، 15 درصد از زنان دارای یک اختلال خوردن هستند، از جمله بی اشتهایی عصبی (0.08 درصد)، پرخوری عصبی (2.6 درصد)، و اختلال پرخوری (3.0 درصد) (Stice, Marti, & Rohde, 2013). شیوع اختلالات خوردن در مردان به میزان قابل توجهی کمتر است (حدود 50 درصد کمتر). در این میان آنچه آزار دهنده

تعداد قابل توجهی از مردم به دلایل بسیار متفاوت “گیاهخواری” می کنند. یک مطالعه در سال 2012 که در مجله آکادمی تغذیه و رژیم غذایی منتشر شد، نشان داد که زنانی که از اختلالات خوردن رنج می برند، چهار برابر بیشتر از زنان بدون اختلال خوردن، گیاهخوار هستند. بیش از نیمی (52 درصد) از زنان

فقدان دانش در مورد این دو اختلال خوردن باعث شده است که بسیاری از افراد به اشتباه تشخیص داده شوند، تشخیص داده نشوند یا از اینکه تصوراتشان از تصویر بدن واقعا غیر واقعی است، آگاه نباشند. ما می‌خواهیم به رفع سردرگمی کمک کنیم و آنچه را که واقعاً پرخوری عصبی از بی‌اشتهایی عصبی متمایز می‌کند،