بیماریهای اعصاب و روان

بولیمیای پنهان؛ اختلالی که دیده نمی شود اما زندگی را می‌بلعد وقتی نام «بولیمیا» یا پرخوری عصبی را می‌شنویم، معمولاً تصویر مشخصی در ذهن داریم؛ پرخوری های شدید، بالا آوردن غذا، احساس شرم آشکار و رفتارهایی که به راحتی قابل تشخیص هستند. اما واقعیت این است که شکل دیگری از این اختلال وجود دارد که […]

مقدمه پرخوری عصبی یا بولیمیا نروزا یکی از اختلالات خوردن است که با چرخه‌ای از پرخوری افراطی و رفتارهای جبرانی مانند استفراغ عمدی، روزه داری طولانی یا ورزش بیش از حد شناخته می‌شود. این اختلال صرفاً یک رفتار غذایی نیست بلکه بازتابی از کشمکش‌های درونی میان سطوح مختلف شخصیت انسان است؛ یعنی میان نهاد، خود

مقدمه بولیمیا نرووزا (Bulimia Nervosa)، که اغلب به طور عامیانه “پرخوری عصبی” نامیده می‌شود، یک اختلال خوردن جدی است که با دوره‌های مکرر پرخوری همراه با احساس از دست دادن کنترل، و به دنبال آن رفتارهای جبرانی ناسالم (مانند استفراغ عمدی، استفاده از ملین‌ها یا ورزش افراطی) مشخص می‌شود. در حالی که درمان شناختی-رفتاری (CBT)

پرخوری عصبی اختلالی است که در آن فرد دوره‌هایی از خوردن زیاد و خارج از کنترل را تجربه می‌کند و بعد، برای کم‌کردن احساس سنگینی یا گناه، سعی می‌کند با روش‌هایی مثل استفراغ، مصرف ملین یا ورزش افراطی آن را جبران کند. این رفتارها ظاهراً برای «اصلاح اشتباه» انجام می‌شوند، اما در واقع باعث باقی

تغذیه اجباری در بیماران مبتلا به آنورکسیا نروزا از منظر زیستی، روانی، اخلاقی و قانونی مقدمه بی‌اشتهایی عصبی یکی از اختلالات پیچیده و خطرناک روان‌پزشکی است که با خود گرسنگی دادن، ترس عمیق از چاقی و تحریف تصویر بدنی شناخته می‌شود. در مراحل پیشرفته، بیمار ممکن است با وجود خطر مرگ از خوردن امتناع کند.

حدود دو سال است که از شروع اختلال بی اشتهایی عصبی او می گذرد. دیروز از او خواستم درباره احساساتش بیشتر صحبت کند ، به من گفت نمی‌دونم چه احساسی دارم. گاهی افراد مبتلا به اختلالات خوردن می‌گویند «نمی‌دانم ناراحتم یا فقط گرسنه‌ام، فقط یک حس سنگینی درونم هست». این جمله‌ی ساده می‌تواند نشانه‌ی پدیده‌ای