اختلال پرخوری (Binge Eating Disorder) یکی از شایعترین اختلالات خوردن است که با دورههای مکرر مصرف بیش از حد غذا همراه است، بدون اینکه فرد اقدام به جبران آن از طریق رفتارهایی مانند استفراغ یا ورزش شدید کند. این اختلال میتواند تأثیرات جدی بر سلامت جسمی و روانی فرد داشته باشد.
علائم و نشانههای اختلال پرخوری
افراد مبتلا به اختلال پرخوری معمولاً:
– در مدت زمان کوتاهی مقدار زیادی غذا مصرف میکنند.
– احساس عدم کنترل بر خوردن دارند.
– حتی زمانی که گرسنه نیستند، غذا میخورند.
– تا حدی غذا میخورند که احساس ناراحتی شدید کنند.
– اغلب به تنهایی غذا میخورند تا دیگران متوجه نشوند.
– پس از پرخوری احساس شرم، افسردگی یا گناه دارند
علل و عوامل خطر
علل دقیق این اختلال مشخص نیست، اما برخی عوامل مؤثر عبارتند از:
ژنتیک: سابقه خانوادگی اختلالات خوردن میتواند احتمال ابتلا را افزایش دهد.
مسائل روانشناختی: اضطراب، افسردگی و عزت نفس پایین از عوامل مؤثر هستند.
تروما و تجربیات منفی: تجربههای ناخوشایند مانند سوءاستفاده یا قلدری در کودکی ممکن است نقش داشته باشند.
رژیمهای غذایی سخت: محدودیتهای غذایی شدید میتوانند میل به پرخوری را افزایش دهند
پیامدهای اختلال پرخوری
این اختلال میتواند منجر به مشکلات جسمی و روانی متعددی شود، از جمله:
چاقی و مشکلات مرتبط با آن مانند دیابت نوع ۲ و بیماریهای قلبی.
افسردگی و اضطراب که ممکن است شدت یابد.
کاهش کیفیت زندگی به دلیل احساس شرم و ناراحتی از رفتارهای خوردن
درمانهای موجود
روشهای درمانی مختلفی برای مدیریت این اختلال وجود دارد:
رواندرمانی:
درمان شناختی-رفتاری (CBT) و درمان دیالکتیکی-رفتاری (DBT) میتوانند به فرد کمک کنند تا الگوهای فکری و رفتاری خود را تغییر دهد
داروها:
برخی داروها مانند مهارکنندههای بازجذب سروتونین (SSRIs) و داروهای تنظیمکننده خلق ممکن است در کاهش علائم مؤثر باشند
تغییرات سبک زندگی: ایجاد عادات غذایی سالم و مدیریت استرس میتواند به کاهش دورههای پرخوری کمک کند.
اختلال پرخوری یک مشکل جدی است که نیاز به توجه و درمان دارد. اگر فردی با این علائم مواجه است، مراجعه به متخصص میتواند گام مهمی در مسیر بهبود باشد.
احساس گرسنگی مداوم ممکن است توسط بسیاری از افراد تجربه شود. عوامل زیادی با سیگنال های طبیعی بدن که میزان غذا خوردن شما را تنظیم می کنند، تداخل می کنند. تشخیص تفاوت بین گرسنگی فیزیکی واقعی و گرسنگی ناشی از اشتهای عصبی یا هوس ناشی از تأثیرات خارجی (مانند بوی کباب هنگام عبور از کنار […]
چرا میل به شکر و علاقه زیاد به شیرینی آنقدر قوی است که اغلب با اعتیاد مقایسه می شود؟ گلوکز سوخت بدن است و بدن شما بدون آن نمی تواند کار کند. در واقع،مصرف مقادیر مناسب و کافی شکر برای بهبود سلامت متابولیک و سلامت کلی بسیار مهم است. اما ممکن است افراد با ویژگی
نقش رژیمهای غذایی در ایجاد پرخوری عصبی در عصری که رسانه های اجتماعی و فشارهای اجتماعی برای دستیابی به «بدن ایده آل» غالب شده اند، رژیم های کاهش وزن محبوبیت فراوانی یافته اند. با این حال، رژیم های سختگیرانه—به ویژه محدودیت شدید کالری یا حذف گروه های غذایی—با ایجاد اختلالات خوردن مانند پرخوری عصبی (بولیمیا
ایجاد تغییرات مناسب در شیوه زندگی می تواند به شما در مدیریت غذا خوردن اجباری و غلبه بر پرخوری کمک کند. اختلال پرخوری (BED) شایع ترین اختلال تغذیه و خوردن در جهان است. اختلال پرخوری چیزی بیش از غذا است، این یک وضعیت روانی شناخته شده است. این بدان معناست که افراد مبتلا احتمالاً برای غلبه
پرخوری قبل از عادت ماهیانه برای بسیاری از زنان در روزهای قبل از شروع عادت ماهیانه پرخوری اجتنابناپذیر به نظر میرسد . پرخوری قبل از پریود بسیار رایج است، برخی از مطالعات نشان داده است که تا 97٪ از زنان نوعی هوس غذایی یا پرخوری قبل از پریود را تجربه کرده اند. متوسط چرخه قاعدگی
یک مطالع جدید مدعی است که رفتاردرمانی کاهش وزن می تواند به افراد مبتلا به اختلال پرخوری کمک کند تا پرخوری را متوقف کنند و وزن خود را کاهش دهند. نالترکسون-بوپروپیون همچنین ممکن است برای کسانی که دچار اختلال پرخوری هستند مفید باشد. یک مطالعه جدید نشان می دهد که ترکیب این درمان ها ممکن
پرخوری عصبی یک نوع اختلال خوردن است که به طور فزاینده ای در سراسر جهان شیوع پیدا کرده است. طبق معیار DSM-51، برای دریافت تشخیص بولیمیا یا پرخوری عصبی، فرد باید موارد زیر را نشان دهد: دورههای مکرر پرخوری، که با هر دو مورد زیر مشخص میشوند: در یک دوره زمانی مشخص خوردن مقدار غذایی
چرخه معیوب غذا خوردن احساسی زمانی اتفاق می افتد که افراد در پاسخ به برخی احساسات غذا بخورند. این افراد غالباً در تلاشند تا با غذا خوردن احساس بهتری داشته باشند. این نوع غذا خوردن باعث می شود که افراد در کوتاه مدت احساس بهتری داشته باشند . این احساسات معمولاً گذراست و سریعا احساس
در مقاله قبلی به تفصیل در مورد استفراغ عمدی بعد از پرخوری صحبت شد. مبتلایان پرخوری عصبی بجز استفراغ عمدی از روشهای جبرانی دیگری مثل مصرف مسهل ها نیز برای پاکسازی غذا استفاده میکنند. در مقاله پیش رو به سوء مصرف داروهای ملین (مسهل) و داروهای ادرار آور در پرخوری عصبی می پردازیم. سوء مصرف داروهای
یک سوال در ذهن بسیاری از دانشمندان نقش بسته است که آیا پرخوری اعتیاد به غذا است؟ اگر تا به حال احساس از دست دادن کنترل و تمایل به غذا خوردن همراه با پرخوری را تجربه کرده اید، ممکن است این سوال در ذهن شما خطور کرده باشد. یا شاید درباره اعتیاد به غذا مطالبی